نه ما مسئول نيستيم ، « بلكه خود شما گنهكار بوديد » كه با داشتن آزادى اراده تسليم سخنان بى اساس ما شديد ، به كفر و الحاد روى آورديد و سخنان منطقى انبياء را به دست فراموشى سپرديد ( * ( بَلْ كُنْتُمْ مُجْرِمِينَ ) * ) . درست است كه مستكبران با وسوسه‌هاى خود مرتكب گناه بزرگى شده بودند ، ولى اين سخن آنها نيز واقعيت دارد كه اين دنباله روان نبايد چشم و گوش بسته به دنبال آنها مىافتادند ، و از اين نظر گناهشان به گردن خودشان است . اما « مستضعفين » به اين پاسخ قانع نمىشوند ، و بار ديگر براى اثبات مجرم بودن مستكبران به سخن مىآيند « و به مستكبرين چنين مىگويند بلكه وسوسه‌ها و توطئه‌ها و تبليغات مكارانه شما در شب و روز سبب شد كه ما از هدايت بازمانيم ، در آن هنگام كه شما به ما دستور مىداديد كه به خداوند كافر شويم و براى او شريك و شبيه قرار دهيم » ( * ( وَقالَ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا بَلْ مَكْرُ اللَّيْلِ وَالنَّهارِ إِذْ تَأْمُرُونَنا أَنْ نَكْفُرَ بِاللَّه وَنَجْعَلَ لَه أَنْداداً ) * ) . آرى شما بوديد كه دست از تبليغات سوئتان بر نمىداشتيد ، و هيچ فرصتى را از شب و روز براى پيشبرد اهداف شومتان از دست نمىداديد ، درست است كه ما در پذيرش آزاد بوديم و مقصر و گنه كار ، ولى شما هم به عنوان عامل فساد مسئوليد و گنهكار ، بلكه سنگ اول به دست ناپاك شما گذاشته شد ، به خصوص اينكه همواره از موضع قدرت با ما سخن مىگفتيد ( تعبير « تامروننا » گواه بر اين مطلب است ) . بديهى است مستكبران نمىتوانند پاسخى از اين سخن داشته باشند و شركت خود را در اين جرم بزرگ انكار كنند . لذا هر دو گروه از كرده خود پشيمان مىشوند ، مستكبران از گمراه ساختن ديگران و مستضعفان از پذيرش بى قيد و شرط اين وسوسه‌هاى شوم ، « اما